Św. Pachalis Baylon urodził się 16 maja 1540 roku, w rodzinie pobożnych rolników Marcina Baylona i Elżbiety Yubero, w aragońskiej Torrehermosa. Od najmłodszych lat odznaczał się szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Od siódmego roku życia pracował jako pasterz. Jego rodzice byli zbyt biedni, aby opłacić jego naukę, więc mały Paschalis nauczył się sam czytać. Często zabierał ze sobą na pastwisko Pismo Święte, żywoty świętych lub inne pobożne lektury, starając się jak najlepiej wykorzystać wolny czas. W wieku 24 lat wstąpił do Zakonu Franciszkanów Alkanatarzystów w Montfort. Po czterech latach próby, którą odbył w charakterze pasterza gospodarstwie klasztornym przyjęty został do nowicjatu jako brat konwers. Był kucharzem, furtianem i kwestarzem. Brat Paschalis wiele nocy spędził na modlitwie przed ołtarzem. Kierował się przykładem życia św. Franciszka z Asyżu i naukami św. Piotra z Alkantry. W czasie podróży do Paryża w 1576 roku, w jaką wysłał go przełożony, bronił doktryny o realnej obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie przeciw bluźnierstwom kalwińskiego kaznodziei, przez co nieomal został ukamienowany przez hugenotów. Zmarł w święto Zesłania Ducha Świętego, 17 maja 1592 roku w Villareal. Sława jego świętości była tak wielka, że przez trzy dni kilkanaście tysięcy wiernych przybyłych z Hiszpanii, Portugalii i Francji oddawała cześć ciału świątobliwego braciszka wystawionych dniem i nocą w kościele klasztornym. Ludzie dotykali ciała różańcami, medalikami, krzyżykami, obrywali kawałeczki jego habitu i pocierali o ciało płótna, gdyż wydobywał się z niego wonny balsam. W tym czasie zanotowano ponad 200 cudownych uzdrowień. W czasie Mszy Świętej pogrzebowej św. Paschalis dwa razy otworzył oczy - podczas Podniesienia Ciała i Krwi Pańskiej, co zaraz po pogrzebie pięć tysięcy osób zeznało pod przysięgą. Jego grób stał się natychmiast miejscem licznych pielgrzymek. Gdy po ośmiu miesiącach od śmierci br. Paschalisa otwarto jego trumnę okazało się, że ciało nie uległo żadnym oznakom zepsucia, mimo iż do trumny nasypano wapna, aby spowodować szybki rozkład ciała, uważano bowiem, że rychło zostanie wyniesiony na ołtarze i piękne będą jego białe kości jako relikwie. Ciało nie ulegało żadnym oznakom zepsucia przez 344 lata. W 1936 roku w czasie hiszpańskiej wojny domowej grób św. Paschalisa został zbezczeszczony, a jego relikwie porozrywane na kawałki i spalone przez zwolenników antyklerykalnej lewicy. Dziś pozostałości z relikwii św. Paschalisa znajdują się w pięknym, srebrnym grobowcu, który kształtem i wielkością przypomina ciało świętego. Brat Paschalis został beatyfikowany 29 października 1618 roku przez papieża Pawła V, a kanonizowany 16 października 1690 przez papieża Aleksandra VIII. Nazwany przez papieża Leona XIII Serafinem Eucharystii i ogłoszony w 1897 roku patronem kongresów eucharystycznych i bractw Najświętszego Sakramentu.
Wizerunki św. Paschalisa znajdują się w kilku kościołach poreformackich w Polsce. W naszym kościele jego obraz, namalowany przez Franciszka Smuglewicza, znajduje się w górnej części ołtarza św. Piotra z Alkantary i przedstawia świętego adorującego Najświętszy Sakrament wystawiony w monstrancji., a także fresk na sklepieniu kościoła nad chórem organowym.

W dniach 14-16 maja w osieckiej parafii odbywać się będą tradycyjne Dni Krzyżowe. W poniedziałek Msza św. w kościele parafialnym o godz. 18.00, po niej wyruszy procesja do figury Najświętszego Serca Jezusowego na Drodze Miejskkiej, we wtorek Msza św. w naszym kościele o godz. 18.30, po niej procesja do figury św. Jana Nepomucena na ul. Krzywińskiej, w środę Msza św. w kościele parafialnym o godz.18.00 i procesja do Krzyża na ul. Śmigielskiej, a zakończenie w kaplicy św.Józefa u Sióstr Elżbietanek. We wtorek  w naszym kościele dzieci, które 13 maja przystąpiły do Pierwszej Komunii otrzymają szkaplerze Najświętszej Maryi Panny. Zadbajmy o to, aby zwyczaj wychodzenia z modlitwą poza kościoły nie ograniczał się jedynie do procesji Bożego Ciała. Warto zachować dla następnych pokoleń piękną tradycję obchodzenia dni krzyżowych.
W poniedziałek, wtorek i środę przed Wniebowstąpieniem Pańskim odbywają się błagalne procesje ze śpiewem litanii do Wszystkich Świętych dla uproszenia dobrych urodzajów, stąd pochodzi nazwa tych dni: Dni błagalne (rogationes). Ponieważ w Polsce procesje często zdążają do przydrożnych krzyży, przy których odprawiano nabożeństwa błagalne, dni te otrzymały u nas nazwę Dni Krzyżowych.
Pojawiły się one w V wieku we Francji, gdzie wskutek klęsk, które nawiedziły diecezję wienneńską, jej biskup św. Mamert zarządził uroczyste procesje błagalne przez trzy dni poprzedzające Wniebowstąpienie Pańskie. W VI wieku zwyczaj ten przyjął się w całej Francji. W roku 816 papeż Leon III wprowadził te procesje w Rzymie i wkrótce przyjęły się one w całym Kościele.

Pierwsze objawienie Matki Najświętszej dokonało się 13 maja 1917 r. Cudowna Pani powiedziała dzieciom: "Nie bójcie się, nic złego wam nie zrobię. Jestem z Nieba. Chcę was prosić, abyście tu przychodziły co miesiąc o tej samej porze. W październiku powiem wam, kim jestem i czego od was pragnę. Odmawiajcie codziennie Różaniec, aby wyprosić pokój dla świata". Podczas drugiego objawienia, 13 czerwca, Maryja obiecała zabrać wkrótce do nieba Franciszka i Hiacyntę. Łucji powiedziała, że Pan Jezus pragnie posłużyć się jej osobą, by Maryja była więcej znana i kochana, by ustanowić nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca. Dusze, które ofiarują się Niepokalanemu Sercu Maryi, otrzymają ratunek, a Bóg obdarzy je szczególną łaską. Trzecie objawienie z 13 lipca przedstawiało wizję piekła i prośbę odmawiania Różańca.
Następnego objawienia 13 sierpnia nie było z powodu aresztowania dzieci. Piąte objawienie 13 września było ponowieniem prośby o odmawianie Różańca. Ostatnie, szóste objawienie dokonało się 13 października. Mimo deszczu i zimna w dolinie zgromadziło się 70 tys. ludzi oczekujących na cud. Cudem słońca Matka Boża potwierdziła prawdziwość swoich objawień. Podczas tego objawienia powiedziała: "Przyszłam upomnieć ludzkość, aby zmieniała życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami. Niech ludzie codziennie odmawiają Różaniec i pokutują za grzechy".

Chociaż objawienia Matki Bożej z Fatimy, jak wszystkie objawienia prywatne, nie należą do depozytu wiary, są przez wielu wierzących otaczanych szczególnym szacunkiem. Zostały one uznane przez Kościół za zgodne z Objawieniem dokonanym przez Chrystusa. Dlatego możemy, chociaż nie musimy, czerpać ze wskazówek i zachęt przekazanych nam przez Maryję.

Z objawieniami w Fatimie wiążą się tzw. trzy tajemnice fatimskie. Pierwsze dwie ujawniono już kilkadziesiąt lat temu; ostatnią, trzecią tajemnicę, wokół której narosło wiele kontrowersji i legend, Jan Paweł II przedstawił światu dopiero podczas swojej wizyty w Fatimie w maju 2000 r. Sam Ojciec Święty wielokrotnie podkreślał, że właśnie opiece Matki Bożej z Fatimy zawdzięcza uratowanie podczas zamachu dokonanego na jego życie właśnie 13 maja 1981r. na Placu Świętego Piotra w Rzymie. Dziś mija kolejna rocznica tego wydarzenia.

Ponad 250 tys. osób przybyłych w piątek do Fatimy na uroczystości dziękczynne za beatyfikację Jana Pawła II mogło zobaczyć niecodzienne zjawisko: słońce otoczone różnokolorową obręczą. Wielu pielgrzymów interpretowało ten fenomen jako cud Jana Pawła II.

Wkrótce po wyświetleniu na telebimach filmu dokumentalnego o papieżu, po zakończonej po południu w piątek Mszy św. dziękczynnej za beatyfikację Jana Pawła II, nad sanktuarium pojawiła się różnokolorowa obręcz wokół słońca. Zjawisko dostrzegalne było tylko w Fatimie i jej okolicach.

Poniżej krótki materiał video nagrany przez wiernych:

Dnia 2 maja w Ostrowie Wielkopolskim odbył się Dzień Braterstwa Franciszkańskiego Zakonu Świeckich Regionu Poznańskiego. Tamtejsza wspólnota miejscowa przeżywa w tym roku jubileusz 130 lecia istnienia. W uroczystości brała udział także wspólnota FZŚ z Osiecznej. Wraz z nami do Ostrowa udali się przedstawiciele wspólnot z Leszna, Lipna i Wschowy. Jako asystenci uczestniczyli ojcowie Kalikst z Osiecznej i Brunon ze Wschowy. Nasza wspólnota brała też czynny udział we Mszy - w czasie procesji z darami został ofiarowany od nas kosz z owocami, który do ołtarza niosła s. Marta w asyście s. Elżbiety i s. Barbary. Po Mszy św. wysłuchaliśmy pięknego koncertu miejscowego chóru, a potem udaliśmy się pd pomnik papieża bł. Jana Pawła II i odmówiliśmy tam modlitwę południową - Regina Coeli.

Wspólnota z Ostrowa przyjęła nas bardzo serdecznie, w domu parafialnym czekał na nas pyszny posiłek - obiad i kawa. Po spotkaniu przy stole i braterskich rozmowach wróciliśmy do kościoła, gdzie mieliśmy okazję zobaczyć wzruszający spektakl o św.Klarze przygotowany przez wspólnotę FZŚ i Młodzież Franciszkańską z Bydgoszczy. Po zakończeniu uroczystości nie wracaliśmy od razu do domu, ale odwiedziliśmy jeszcze Siostry Klaryski Kapucynki w Ostrowie Wielkopolskim. Modliliśmy się w ich kaplicy przed wystawionym Najświętszym Sakramentem i słuchaliśmy chórowych modlitw Mniszek zamkniętych w klauzurze. Jako pamiątkę swej obecności zostawiliśmy Siostrom świecę z wizerunkiem Matki Bożej Osieckiej, a Siostry nas obdarowały pamiątkowymi obrazkami. Był to piękny dzień, pełen pokoju, dobra i radości franciszkańskiej. Więcej zdjęć - <ZOBACZ>.

Był synem Antoniego i Marianny zd. Wach, urodził się 2.01.1911 r. w Babkowicach, parafia Pępowo, pow. Gostyń, woj. wielkopolskie. Miał ośmioro rodzeństwa. Życie zakonne rozpoczął 6.03.1955 nowicjatem w Prowincji Wniebowzięcia NMP. Pierwsze śluby zakonne złożył 7.03.1956, śluby wieczyste złożył 7.03.1959r. Dnia 19.03.1991r. przystąpił do powstałej wtedy Prowincji św.Franciszka z Asyżu.

Do Zakonu Braci Mniejszych wstąpił jako kapłan diecezji częstochowskiej, w której 26 czerwca 1938r. przyjął świecenia kapłańskie. Jest absolwentem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po ukończeniu nowicjatu przebywał w Osiecznej, pracował jako misjonarz, rekolekcjonista i spowiednik w Jarocinie, Kobylinie, Miejskiej Górce, Poznaniu, Wejherowie i w Katowicach-Panewnikach, gdzie był sekretarzem prowincjała. Był przełożonym w Wieluniu i we Wschowie, kapelanem sióstr franciszkanek w Orliku oraz klarysek w Międzyrzeczu i Kaliszu.

Tytuł Matki Bożej jako Królowej narodu polskiego sięga drugiej połowy XIV wieku: Grzegorz z Sambora nazywa Maryję Królową Polski i Polaków. Teologiczne uzasadnienie tytułu "Królowej" pojawi się w XVII wieku po zwycięstwie odniesionym nad Szwedami i cudownej obronie Jasnej Góry, które przypisywano wstawiennictwu Maryi. Wyrazicielem tego przekonania Polaków stał się król Jan Kazimierz, który 1 kwietnia 1656 roku w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej obrał Maryję za Królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie. W czasie podniesienia król zszedł z tronu, złożył berło i koronę, i padł na kolana przed wielkim ołtarzem. Zaczynając od słów: "Wielka Boga-Człowieka Matko, Najświętsza Dziewico" ogłosił Matkę Bożą szczególną Patronką Królestwa Polskiego. Przyrzekł szerzyć Jej cześć, ślubował wystarać się u Stolicy Apostolskiej o pozwolenie na obchodzenie Jej święta jako Królowej Korony Polskiej, zająć się losem ciemiężonych pańszczyzną chłopów i zaprowadzić w kraju sprawiedliwość społeczną. Po Mszy świętej, w czasie której król przyjął również Komunię świętą z rąk nuncjusza papieskiego, przy wystawionym Najświętszym Sakramencie odśpiewano Litanię do Najświętszej Maryi Panny, a przedstawiciel papieża odśpiewał trzykroć, entuzjastycznie powtórzone przez wszystkich obecnych nowe wezwanie: "Królowo Korony Polskiej, módl się za nami".